“บอดี้การ์ดนายไม่อนุญาตให้ไป ฉันถึงได้มาอยู่ตรงนี้ไง! จะรากงอกก็ช่าง สักวันฉันต้องเบื่อตายอยู่ที่นี่แน่” เธอตอบไปอย่างไม่รู้ตัวด้วยสีหน้าที่ไม่สนใจ
“ไปเถอะ ฉันจะไปกับเธอ!” โอวหยางลี่เอนตัวมองเธอ ความเกลียดชังเมื่อครู่ดูเหมือนไม่ได้ปรากฏขึ้นมาในตอนนี้
“ตอนนี้ฉันไม่อยากไปแล้ว อย่างน้อยฉันยังมีอิสระในชีวิตเล็ก ๆ ใช่ไหม?” เธอยิ้มเล็กน้อย ดวงตาที่เป็นประกายของเธอ “เว้นแต่นายอยากได้คนพิการ”
“เธอต้องการตัดขาทั้งสองข้างของตัวเอง?”
“แบบนั้นนายคงสนุกน้อยลง ลืมบอกนายไปว่ารอบเดือนของฉันมาแล้ว” เธอไม่อยากให้เกิดเรื่องเหมือนเมื่อวันก่อน ตอนนั้นเธอกลัวสุดขีด
ดวงตาของโอวหยางลี่มืดมนลง สีหน้าของเธอดีขึ้นมากภายใต้แสงแดดอ่อน ๆ ไม่ได้ซีดขาวหรือมัวหมองเหมือนเมื่อวาน
“งั้นเธอจะนั่งตากลมอยู่ตรงนี้?”
“ตรรกะของนายป่วยมาก รอบเดือนมาแล้วจะนั่งตากลมไม่ได้หรือไง?” หรือว่าเขารู้สึกห่วงใยและเป็นกังวลจนเริ่มใจอ่อน?
แต่ความคิดของเขาก็น่าขันเกินไป
“เปล่า โหรวโหรว ฉันเพียงแต่ห่วงร่างกายของเธอ”
“ฉันไม่เป็นไร แต่ถ้านายให้ฉันออกไปจะดีมากกว่านี้เยอะ” เธอลุกขึ้นและไม่ได้มองเขาอีก ทำเพียงแค่มองไปทางอื่นแทน
