เธอเดินขึ้นไปชั้นบนอย่างช้า ๆ และไปนั่งที่ระเบียงชั้นสองจริง ๆ ใกล้จะฤดูใบไม้ผลิแล้ว แต่พระอาทิตย์กลับไม่ได้ร้อนขนาดนั้น แม้แต่อุณหภูมิห้องก็เกินพอ
เธอคิดถึงเรื่องเมื่อวาน หมอคนนั้นไม่เห็นของที่เธอให้เขา หรือว่าถังซั่วหาที่นี่ไม่เจอ?
หรือว่าเพราะเรื่องของจิ่งเป่ยเฉิน เขาจึงไม่ได้อยู่ในประเทศ?
งั้นเธอจะไปหาใครได้?
หมิ่นลี่?
เขาเองก็ต้องไม่อยู่แน่ ๆ หรือว่าเธอจะไม่มีทางออกแล้วจริง ๆ
เธอก้มลงไปมองบอดี้การ์ดที่อยู่ชั้นล่างด้วยสายตาเรียบเฉย พวกเขาดูเหมือนไม่เป็นมิตรเลยสักนิด
เย็นชาจนทำให้คนอื่นรำคาญ
เธอคิดถึงจิ่งเป่ยเฉินเหลือเกิน คนที่เหมือนกับหยางหยางที่น่ารัก อย่างน้อยในสายตาของเธอก็เป็นแบบนั้น
แต่ว่าเขา…….
ไม่อยู่แล้ว…….
ทันใดนั้นเสียงรถก็ดังขึ้นมา เธอมองเห็นโอวหยางลี่ลงมาจากรถด้วยใบหน้าที่ไม่ค่อยดีเท่าไร
ใบหน้าที่มืดมนเหมือนภูเขาไฟรอปะทุ
ด้านนอกเกิดเรื่องอะไรขึ้น?
เธอแสร้งทำเป็นไม่เห็นอะไร ก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้โยกต่อ เสียงฝีเท้าของโอวหยางลี่เดินเข้ามาด้านข้าง
“ได้ยินว่าเธออยากออกไปเดินเล่นที่สวน?”
