เธอค่อย ๆ ลงจากเตียงและเดินไปห้องน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าและลงไปชั้นล่าง แต่กลับต้องรู้สึกแปลกใจที่โอวหยางลี่ไม่ได้อยู่ในห้องนั่งเล่น
ทุกครั้งที่เธอลงมา โอวหยางลี่จะต้องอยู่ตลอด
แต่ว่าเขาไม่อยู่ก็ดีเหมือนกัน ไม่เห็นเขาแล้วเธอก็รู้สึกสบายใจขึ้นมา
แต่หลังจากที่เธอกินอาหารเช้าเสร็จ จนกระทั่งช่วงบ่ายก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของโอวหยางลี่ เธอจึงนึกขึ้นได้อยู่หนึ่งเรื่อง
โอวหยางลี่ไม่ได้อยู่บ้านพักวิลล่า
เธอเดินไปที่ประตูบ้านพัก บอดี้การ์ดที่อยู่ด้านนอกก็พุ่งตัวเข้ามาทันที “อากาศด้านนอกดีแบบนี้ ฉันเพียงแค่อยากออกไปเดินเล่นตรงสวน พวกนายจะตามฉันไปก็ได้ ฉันจะหนีไปไหนได้”
“ไม่ได้! คุณอยากรับแสงแดดก็ไปที่ระเบียงห้อง”
“พวกนายนี่ไม่มีจิตใจเลยแม้แต่นิดเดียว” อันโหรวมองพวกเขาอย่างหมดคำพูด บอดี้การ์ดพวกนี้เห็นแก่ตัวเกินไปแล้ว
เธอเพียงแค่ต้องการออกไปรับแสงแดดเท่านั้นเอง ยิ่งไปกว่านั้น ที่บ้านพักแห่งนี้ก็เป็นบ้านพักเดี่ยว ถึงเธอออกไปด้านนอกก็ไม่อาจจะเห็นคนอื่น ๆ ได้
