หลินจือเซี๋ยวเหลือบมองเขา “กระแสจิตพวกนั้นไม่ใช่ว่าประธานจิ่งควรจะมีหรอกเหรอ?”
“เขาต้องรู้สึกได้แน่ว่ายังมีชีวิตอยู่”
ไม่อย่างนั้นคงไม่ตั้งตารอคอยมาหลายวันแบบนี้ คอยดูแลตลอด การจะให้เขาหลับนอนได้แต่ละวันจำเป็นต้องทำให้เขาหมดสติ ไม่อย่างนั้นจิ่งเป่ยเฉินคงจะตอบสนองกลับ หมิ่นลี่เองก็คงไม่สามารถทำให้เขาหมดสติได้หรอก
หลินจือเซี๋ยวได้กลิ่นแอลกอฮอล์ลอยมาในอากาศจึงหันไปมองเขาอย่างจริงจัง “ถ้าหากโหรวโหรวไม่อยู่แล้วจริง ๆ จะทำยังไง?”
เธอแทบไม่อยากจะคิด บิ๊กบอสคนที่เย่อหยิ่งแบบนั้นจะกลายเป็นเหมือนซากศพเร่ร่อนล่องลอยอยู่ได้กี่วัน เหมือนว่าวิญญาณของเขานั้นหลุดออกไปแล้ว
“อาจจะกลายเป็นบ้า และเป็นไปได้หากคนอื่น ๆ รู้ว่าพี่สะใภ้ไม่อยู่แล้วจริง ๆ มีเพียงแค่ปลอบใจตัวเองต่อไปเท่านั้น พี่สะใภ้ยังมีชีวิตอยู่ พี่เฉินเขาจะต้องหาต่อไป นอกเสียจากได้เจอศพของเธอ”
เสียงของฉีเซิ่งเทียนดังก้องเข้ามาในหู หลินจือเซี๋ยวรู้สึกว่าน้ำเสียงของเขานั้นนุ่มนวลเหมือนกับสายลมที่ลอยมาจากระยะไกล ไร้ตัวตนเหมือนสายน้ำลำธารในหุบเขา
ถ้าหากไม่มีความเชื่อ ความศรัทธาก็อาจจะพังทลายลงได้ทุกเมื่อ
