ตอนที่ 323 คำพูดที่ว่างเปล่า
ด้วยเหตุนี้เขาเลยไม่ได้พูดอะไรมาก ทั้งยังไม่กล้ารับปาก เพราะกลัวว่ารับปากพวกเขาไปแล้วจะกลายเป็นคำพูดที่ว่างเปล่าตลอดชีวิต
หลังจากที่รับประทานอาหารเช้าเสร็จ เขาก็ออกเดินทางมุ่งตรงไปยังริมแม่น้ำเพื่อตามหาหลักฐานและกอบกู้สิ่งที่ตกลงไป
ทันทีที่เขาลงจากรถ เขาก็เห็นฉีเซิ่งเทียนกำลังวิ่งมาหาเขาด้วยท่าทีที่ตื่นเต้น
“พี่เฉิน! พี่ดีขึ้นบ้างแล้วหรือยัง?” ฉีเซิ่งเทียนเมื่อเห็นเขาที่นอนหลับไปสามสี่ชั่วโมงก็รู้สึกได้ว่าตัวเขานั้นดูดีขึ้นกว่าเดิมมาก
จิ่งเป่ยเฉินเหลือบมองเขาด้วยท่าทีที่เย็นชา ก่อนจะเดินไปยังริมแม่น้ำที่มีลมหนาวพัดอยู่ตลอด
“พี่เฉิน เดี๋ยวจะมีเรื่องบางอย่าง ถ้าเกิดพี่รู้ละก็ อย่าเพิ่งหุนหันพลันแล่นเชียวนะ!” ฉีเซิ่งเทียนมองไปที่เขาอย่างเป็นกังวล ใบหน้าหล่อเหลาของเขาในตอนนี้ไม่อาจปกปิดความกังวลอะไรได้
ในขณะที่กำลังเดิน เท้าของจิ่งเป่ยเฉินก็ได้หยุดลง ดวงตาที่เย็นยะเยือกกวาดสายตามองไปที่เขา ก่อนจะพูดว่า “พูดซะ”
“มี มี…….ของพี่สะใภ้ ของ………” ฉีเซิ่งเทียนเอ่ยปากพูดเป็นระยะ ๆ