ตอนที่ 324 ผ้าเช็ดหน้าสีขาว
ถังซั่วพยายามเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าในมือของเขาที่กอดไว้แน่น แต่ว่าใช้แรงแค่ไหนก็ไม่สามารถหยิบมาได้ ทั้ง ๆ ที่เขายังมึน ๆ อยู่ด้วยซ้ำ แต่กลับพยายามใช้แรงทั้งหมดที่มีกอดกระเป๋านั้นไว้
ช่างเถอะ
ถังซั่วเอามือออก ฝ่ามือของเขาเต็มไปด้วยโคลนและเขาเองก็ไม่ได้สังเกตเลย
“เช็ดหน่อยเถอะค่ะ!” อันหยาพั่นยื่นผ้าเช็ดหน้าสีขาวมาให้เขา
“ขอบคุณ” เขารับมันมาเช็ดมืออย่างไม่เกรงใจ
ทันทีที่เช็ดมือเสร็จเรียบร้อย ในมืออันหยาพั่นที่ถือแก้วอยู่ก็ส่งมาให้เขา “ดื่มน้ำหน่อยไหมคะ?”
“ไม่เป็นไร ขอบคุณมาก” ถังซั่วมองไปที่จิ่งเป่ยเฉินและก้มหน้าลง เขาไม่ได้พักผ่อนมาหลายวันแล้ว
เมื่อวานก็นอนไปได้แค่สามชั่วโมง พวกเขาวางแผนจะผลัดกันนอน
ภายในรถพยาบาลนั้นเงียบมาก อันหยาพั่นเหลือบมองใบหน้าที่เคร่งขรึมของจิ่งเป่ยเฉิน หวังว่าเมื่อเขาตื่นขึ้นมาจะไม่โทษเธอ
ไม่นานรถพยาบาลก็ขับไปที่โรงพยาบาล โดยมีรถสีดำสองคันคอยประกบอยู่
ผู้ชายหนึ่งคนที่กำลังกอดสิ่งของของหญิงที่รักกำลังถูกนำหามลงจากรถและส่งเข้าไปยังห้องฉุกเฉินทันที