จิ่งเป่ยเฉินเข้าไปที่ห้องฉีดยาชั้นเจ็ด พวกเขาอยู่ห่างจากแผนกตรวจของตึกที่อยู่ด้านข้าง อันโหรวที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้แผนกตรวจชั้นสอง
“อ๊อก……”
“อ๊อก……”
เสียงกระเพาะร้องดังไม่หยุด โอวหยางลี่ยืนร้อนรนอยู่ข้าง ๆ เธอ เขาไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเลยจริง ๆ
โหรวโหรวของเขานั้นกล้าหาญจริง ๆ กล้าที่จะกลืนกินน้ำยาล้างจานเข้าไปแบบนี้ ถ้าหากว่าเขาเข้าไปไม่ทัน ตอนนี้เธอคงได้ไปหาจิ่งเป่ยเฉินแน่ ๆ ใช่ไหม?
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้จากความกังวลนั้นก็กลายเป็นความเกลียดชัง ไม่ลังเลที่จะใช้วิธีนี้เพื่อหนีไปจากเขา แม้ตัวเองจะบาดเจ็บ
เวลานี้ในหัวของอันโหรวมีเพียงแค่วิธีนี้เท่านั้น ถ้าหากรู้ว่าการล้างท้องเป็นเรื่องที่เจ็บปวดแบบนี้เธอก็คงเลือกใช้วิธีอื่นแทนเพื่อที่จะได้มาที่โรงพยาบาล
และสิ่งที่เธอคิดไม่ถึงก็คือโอวหยางลี่จะพาเธอเข้าโรงพยาบาลทันที แต่ก็ไม่เคยห่างเธอเลยแม้แต่ก้าวเดียว เธอคิดว่าเธอจะใช้ช่วงเวลานี้คิดหาทางหนีออกไป
เขาเฝ้าเธออยู่ตลอดโดยไม่เคยให้คลาดสายตา
โอวหยางลี่ที่เป็นแบบนี้ทำให้เธอเริ่มรู้สึกกลัวขึ้นมาเล็กน้อย
“อ๊อก……”
