เธอนอนอยู่บนเตียงและอาเจียนไม่หยุด เธออาเจียนจนเริ่มรู้สึกเหมือนว่าอวัยวะภายในจะหลุดออกมาให้ได้
“คุณหมอ ทำไมเธอถึงได้รู้สึกไม่สบายขนาดนี้ พวกคุณไม่มีวิธีอื่นบ้างเลยเหรอ เช่นล้างท้องหรืออะไรพวกนั้น?” โอวหยางลี่เริ่มโมโห เมื่อมองดูไปที่ใบหน้าซีดเซียวของอันโหรวที่ตอนนี้เริ่มซีดมากขึ้นเรื่อย ๆ
“อาเจียนออกมาถือว่าเป็นวิธีที่นุ่มนวลที่สุดแล้ว ถ้าขืนใช้วิธีอื่น เธออาจจะทนรับไม่ไหว!” หมอเองก็รู้สึกว่ายาก ไม่รู้เลยว่าเธอพยายามทำอะไรลงไป
ร่างกายของหญิงสาวที่ดูบอบบางและดูสูงส่งขนาดนั้น หากพิจาณามองดูดี ๆ แล้วก็เหมือนกับว่าตัวเธอนั้นกลืนน้ำยาล้างจานเข้าไป
“อ๊อก……”
อันโหรวยังคงอาเจียนออกมาไม่หยุด นมทั้งหมดที่เธอดื่มเมื่อตอนเช้า ขนมปังที่กินเข้าไป ทุกอย่างล้วนถูกอ้วกออกมาจนหมด
เรี่ยวแรงของเธอค่อย ๆ หมดลง แต่สตินึกคิดของเธอยังคงมีอยู่ เธอค่อย ๆ เอื้อมมือเข้าไปในกระเป๋า
ถึงแม้ว่าโอวหยางลี่จะเฝ้าดูเธออยู่ตลอดหลายวัน แต่ตอนอยู่ที่บ้าน ตราบใดที่ไม่ได้คิดวางแผนจะออกไป เขาก็จะจัดหาให้ทุกอย่าง
พอเธอบอกว่าจู่ ๆ ก็มีเรี่ยวแรงคิดอยากจะวาดรูปออกแบบขึ้นมา เขาก็อนุมัติให้ทันที
