เธอใช้ปากกาพวกนี้ให้เป็นประโยชน์อย่างสูงสุด หากมีใครพบกระดาษแผ่นนี้ก็จะพบข่าวคราวของเธอที่มีชีวิตอยู่ และเธอก็แนบหมายเลขเบอร์โทรของถังซั่วเอาไว้ในภาพพวกนั้นด้วย
จิ่งเป่ยเฉินและฉีเซิ่งเทียนตอนนี้ทั้งสองคนไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดียังไง เธอจึงได้แต่ฝากความหวังเอาไว้ที่ถังซั่ว
เธอเอื้อมมือไปที่เสื้อคลุมของหมออย่างช้า ๆ แสร้งทำเป็นอาเจียนอย่างรุนแรง ก่อนจะรีบคว้าตัวหมอและสอดกระดาษเล็ก ๆ เข้าไปในเสื้อคลุมสีขาวของเขา กระดาษแผ่นเล็ก ๆ หล่นลงไปในกระเป๋าเสื้อกราวนด์ของหมอทันที
เธอทิ้งตัวลงบนเตียงอีกครั้งด้วยท่าทีที่อ่อนแรง ก่อนจะหลับตาสนิทและหายใจอย่างรวยริน
“น่าจะประมาณนี้” หมอมองมาที่เธอก่อนจะพูดขึ้น
“อะไรคือน่าจะ? ผมต้องการความแน่ใจ!” โอวหยางลี่หุนหันตะโกนออกมา เกือบคิดจะจับคอเสื้อของเขา เห็นได้ชัดว่าคนตรงหน้าทำท่าเหมือนกำลังจะตายอยู่แล้ว!
“ครับ ครับ ครับ คือสารตกค้างไม่น่าจะมีแล้ว! แต่อาจจะมีเหลืออยู่นิดหน่อย ดูไม่น่ามีผลอะไร ตราบใดที่น้ำยาล้างจานไม่ได้ถูกกลืนเข้าไปมากจนเกินไปก็ไม่เป็นอันตรายต่อร่างกายมนุษย์ครับ คุณโอวหยางไม่ต้องกังวลเรื่องนี้!”
