โอวหยางลี่แทบไม่มีอารมณ์อยากจะฟังคำพูดของเขาเท่าไร ก่อนจะมองไปที่อันโหรวและตะโกนออกมา “เอายา เอายามาให้เธอกิน!”
โอวหยางลี่รีบออกจากห้องฉุกเฉินพร้อมกับอุ้มอันโหรวเดินออกไป ส่วนบอดี้การ์ดด้านหลังก็รีบไปรับยาทันที
หลังจากที่ส่งพวกเขาออกไป แพทย์ก็ดมเสื้อคลุมของตัวเอง มันมีกลิ่นเหม็นเปรี้ยวจากอาเจียน เขาเลยถอดมันออกและยื่นไปให้พยาบาลที่อยู่ด้านหลังทันที “เอาไปซักที”
“ค่ะ!”
อันโหรวคิดไม่ถึงเลยว่าการที่ตัวเองพยายามเข้าไปในห้องครัวอย่างยากลำบาก กลืนน้ำยาล้างจานลงท้องเพื่อให้ต้องมาที่โรงพยาบาล แต่กลับต้องเลือกคนที่เธอไม่ควรจะวางใจได้
เมื่อเธอกลับบ้านก็นอนลงบนเตียงใหญ่ ๆ ภายในท้องที่ว่างเปล่าตอนนี้ ดูเหมือนเธอจะกินอะไรไม่ได้สักอย่าง
เธอหลับตาและเพิกเฉยต่อเขา คนที่เธอคิดอยากจะฆ่าอย่างโอวหยางลี่ ตอนนี้เธอกำลังลุ้นและรอดูอยู่ว่าจะมีใครสักคนไหมที่จะมาช่วยเธอ
ถ้าหากไม่มีคนมาละก็ เธอคงต้องลองคิดหาวิธีอื่นดู
