“โหรวโหรว เธอต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ? ทำแบบนี้ไปจะมีอะไรดีต่อตัวเธอกันแน่? คิดอยากจะฆ่าตัวตายเพื่อให้ตัวเองสบายใจขนาดนั้นเลย? มันเกิดอะไรที่ไม่ดีขึ้นงั้นเหรอ? พวกเราอยู่ด้วยกันแบบนี้ไม่ดีตรงไหน?” โอวหยางลี่ยืนอยู่ข้างเตียงตะโกนออกมาอย่างโกรธเคือง
เธอไม่ตอบสักคำ ก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกายด้วยท่าทีที่เกียจคร้าน “ฉันเหนื่อย อยากพักผ่อน”
“เธอ……”
โอวหยางลี่พูดเพียงแค่คำเดียวก็เห็นเธอดึงผ้าห่มมาคลุมโปงจนถึงศีรษะ ทำท่าทางอยากอยู่ห่างจากเขา
เขาเป็นกังวลมาก ก่อนจะรีบก้าวเดินไปข้างหน้า แต่แล้วก็ได้ยินเสียงเคาะประตู
เขาออกไปด้วยท่าทีที่ร้อนรน อันโหรวเองที่กำลังนอนอยู่ก็ลุ้นระทึกอยู่ตลอดเวลา คิดว่าเร็วจริง ๆ ที่มีคนมาเคาะประตูแบบนี้
หรือว่าหมอจะบอกถังซั่วให้รู้เรื่องนี้แล้ว?
พวกเขากำลังมาช่วยเธอใช่ไหม?
อย่างไรก็ตาม เธอก็ยังไม่ได้หุนหันพลันแล่นแต่อย่างใด แต่ทันใดนั้นเองจู่ ๆ ผ้าห่มที่คลุมตัวเธออยู่ก็ถูกดึงออก ก่อนจะเห็นโอวหยางลี่ถือกระดาษสีขาวที่ยับยู่ยี่อยู่ในมือ
