“เธอวาดอะไร? SOS? คิดอยากจะขอความช่วยเหลือเหรอ? เธอจะให้ใคร? คิดจะให้ใครมาช่วยกัน?” ตอนนั้นเห็นเธอบอกอยากจะวาดรูปเขาก็ให้เธอวาด แต่คิดไม่ถึงว่าสิ่งที่เธอวาดนั้นกลับเป็นรูปภาพภาพหนึ่งที่ไม่ได้ตรวจสอบ
อันโหรวลืมตาขึ้นมองกระดาษที่ยับยู่ยี่ ใบหน้าซีดเซียวของเธอเผยรอยยิ้มที่เฉยเมยออกมา “อะไร? นายตาบอดงั้นเหรอ? ก็เห็นอย่างชัดเจนว่านั่นเป็นสร้อยคอชุดแรก ทุกสิ่งที่ฉันวาดในวันนั้น นายก็เห็นหมดแล้วไม่ใช่หรือไง?”
คิดว่าเธอจะโง่จนเขียนข้อความพวกนั้นลงไปในกระดาษวาดรูปงั้นเหรอ? เธอเขียนมันไว้ในกระดาษชำระต่างหาก
“นี่เป็นแบบร่างแรกของสร้อยคองั้นสินะ แต่ข้อความที่อยู่บนรูป คำว่า SOS นี่คืออะไร?”
“ฉันชอบ SOS ไม่ได้งั้นเหรอ? นายคิดว่ามันดูดีไหม? สินค้าแบบนี้ต้องขายดีแน่นอน สร้อยที่วางเคียงคู่กับกระดูกไหปลาร้า แน่นอนว่ามันต้องสวยมากแน่ ๆ” เธอดึงผ้าห่มมาคลุมโปงตัวเธออีกครั้งหนึ่ง
ใบหน้าเล็ก ๆ ที่ซีดเซียวจ้องไปที่เขาอย่างเฉยเมยอีกรอบ “หากนายรู้สึกว่ามันน่าสงสัยขนาดนั้นก็ไปตรวจสอบเอาเองเถอะ ฉันไม่สนใจหรอกนะ”
