หลังจากคืนนี้โอวหยางลี่ก็ไม่ได้ออกไปไหน นอกจากนอนตอนกลางคืน และเกือบทุกช่วงเวลาเธอก็อยู่ภายใต้การดูแลของเขาตลอด
ท่าทางของเธอที่แสดงออกมาค่อนข้างสงบ แต่ว่าภายในใจนั้นร้อนรนเป็นอย่างมาก
นับได้ว่าเธอหายตัวไปห้าวันแล้ว จิ่งเป่ยเฉินเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น และเธอก็ไม่อยู่ ลูก ๆ สองคนที่อยู่ที่บ้านจะเป็นยังไงบ้าง?
เธอมองทิวทัศน์ที่เสื่อมโทรมด้านนอกหน้าต่าง ภายใต้แสงแดดอ่อน ๆ กิ่งก้านค่อย ๆ แตกหน่อออกมาใหม่ ดูเหมือนเต็มไปด้วยพลัง
ทันใดนั้นเธอก็มองไปที่โอวหยางลี่ที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟา “อยากจะลองฝีมือของฉันสักหน่อยไหม? มื้อกลางวันนี้ให้ฉันทำอาหารหน่อยเป็นไง?”
โอวหยางลี่ละสายตาออกจากหนังสือมามองเธอ “ไม่ต้อง เธอกินข้าวไปอย่างเงียบ ๆ สบายใจก็พอ”
“นายป้องกันตัวเองเกินไปหรือเปล่า?” แม้แต่ห้องครัวเธอก็เข้าไปไม่ได้
“โหรวโหรว สำหรับเธอ ฉันไม่จำเป็นต้องป้องกันตัวเอง” เขากลัวว่าหากเธอไม่ได้อยู่ในสายตาของเขาและเกิดเธอคิดวางแผนแอบหนีไปจากเขาขึ้นมาจะทำยังไง
ในห้องครัวมีของเยอะแยะมากมาย ยิ่งไปกว่านั้นยังมีมีดเครื่องครัวไม่น้อยเลย หากเธอได้รับบาดเจ็บแบบเหลียวเว่ย หรือเกิดเรื่องบ้า ๆ ขึ้นมาจะทำยังไง?
