“ขอบคุณนายที่ดูถูกฝีมือของฉัน” แม้ตอนนี้เธอจะคิดแผนออกแล้ว แต่ทำยังไงก็ยังไม่มีโอกาส
“พวกเรารู้จักกันมาตั้งนาน ฉันเข้าใจในส่วนนี้ของเธอดี” เธอฉลาดตั้งแต่เด็กจนโต ภายในใจนั้นคิดเรื่องที่น่ากลัวอยู่แน่ ๆ
เพราะงั้นตั้งแต่ที่เธอเข้ามา เขาจึงยืนกรานไม่ยอมให้เธอเหยียบเข้าไปในห้องครัวแม้แต่ก้าวเดียว
อันโหรวออกห่างจากตัวเขาและหันกลับไปมองวิวด้านนอกหน้าต่างอีกครั้ง
ไม่ได้ เธอรอแบบนี้ต่อไปไม่ได้ ต้องหาวิธีออกไปจากที่นี่ให้ได้
……..
ลมหนาวเย็นยามค่ำคืนพัดมา แสงไฟนีออนหลากสีสันสว่างไสวทั่วเมือง A ในความมืดนั้นยังคงรุ่งเรืองเช่นเคย ผู้คนต่างสัญจรไปมาอย่างไม่หยุดหย่อน
และเวลานี้บนพื้นผิวแม่น้ำที่งดงามก็มีกลุ่มคนที่กำลังทำหน้าที่ค้นหาบางอย่างอยู่ในน้ำ ห้าวันเต็ม ๆ กับเบาะแส เจ้าหน้าที่หน่วยดับเพลิงเข้ามาดำเนินการกอบกู้สิ่งต่าง ๆ มากมาย แต่กลับไม่พบร่องรอยพวกเขาที่เป็นเป้าหมาย
ฉีเซิ่งเทียนมองไปที่ชายคนที่ยืนอยู่ท่ามกลางสายลมหนาวในระยะไกล เสื้อกันลมสีดำของเขาพลิ้วไหวไปตามสายลมหนาว แผ่นหลังที่เย็นชาตลอดเวลาของเขานั้นดูโดดเดี่ยว อ้างว้าง และเยือกเย็น
