เขายังคงมองหาร่างของเธอด้วยความหวังริบหรี่
“ไม่ดื่ม พี่กินข้าวหรือยัง?” ฉีเซิ่งเทียนลองถามออกไป
แต่ก็ยังคงไม่ได้รับการตอบกลับใด ๆ เขาดูเหมือนกลายเป็นรูปปั้นไปเสียแล้ว
“พี่เฉิน ยังหาพี่สะใภ้ไม่เจอ แต่พี่ก็ไม่ควรปล่อยให้ร่างกายตัวเองต้องทรุดลงไปด้วยนะ! พี่ดูสภาพของพี่ตอนนี้สิ หนวดเครายาว ผมก็รุงรัง ไม่ได้อาบน้ำมาห้าวันแล้ว เนื้อตัวทั้งสกปรกและเหม็น ถ้าฉันเป็นพี่สะใภ้ต้องทิ้งพี่ไปแน่ ๆ เพราะงั้นตอนนี้พี่กลับไปกับฉัน ไปจัดการตัวเองให้เรียบร้อยก่อน ไม่แน่ว่าเมื่อพระเจ้าเห็นสภาพที่หล่อเหลาและเย็นชาของพี่ขึ้นมา เขาอาจจะคืนพี่สะใภ้มาให้ก็ได้!”
คำพูดโน้มน้าวของฉีเซิ่งเทียนนั้นดูเหมือนว่าจะลอยไปกับสายลม จิ่งเป่ยเฉินกลายเป็นคนหูหนวกไม่ได้ฟังเขาเลยสักนิด
แต่ทันใดนั้นร่างกายของจิ่งเป่ยเฉินก็ล้มลงไป ถังซั่วที่อยู่ด้านหลังรีบเข้ามาประคองจับตัวเขาไว้ หมิ่นลี่เองก็ยังคงรักษาท่าฟันคาราเต้ค้างเอาไว้
