เธออาจจะเสียใจเรื่องของจิ่งเป่ยเฉิน แต่ตัวเขาล่ะ?
ภายในใจของเธอไม่มีเขาอยู่เลยงั้นเหรอ?
อันโหรวลงมาถึงชั้นสอง เธอรีบตรงเข้าไปที่ห้องแรก ปิดประตูและล็อกห้อง ก่อนจะยืนพิงกำแพงอยู่เงียบ ๆ
ภายในห้องเงียบสงบ แต่ด้านนอกเสียงฝีเท้ายังคงดังไม่หยุด
หัวใจของเธอค่อย ๆ แน่นขึ้น โอวหยางลี่คงไม่บ้าจนถึงขั้นเปิดประตูเข้ามาหรอกใช่ไหม?
เธอเริ่มรู้สึกกังวลมากขึ้นเรื่อย ๆ ไม่ช้าเสียงของโอวหยางลี่ก็ดังขึ้นที่ด้านนอก “โหรวโหรว เธอพักผ่อนดี ๆ นะ ฝันดี”
เธอรู้สึกโล่งอกขึ้นมาทันที ก่อนจะค่อย ๆ ทิ้งตัวลงกับพื้น โดยเอาหัวของเธอนั้นซุกไปที่เข่า เธอบอกว่าเธอจะรอเขากลับมา เธอยังรออยู่ แล้วเขาจะไม่กลับมาได้ยังไง?
“จิ่งเป่ยเฉิน นายยังจะกล้าพูดแบบนั้นก่อนไปอีกนะ ต่อให้ไปถึงประตูยมโลก ฉันก็ไม่ปล่อยนายไว้แน่!”
ที่ด้านนอกมีหิมะตกหนัก ตกโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ราวกับขนห่านที่ปลิวลอยมาติดที่หน้าต่าง ตัวแผ่นกระจกและแผ่นไม้บางส่วนก็ส่งเสียงร้องเอี๊ยดอ๊าดอยู่ตลอดเวลา
อันโหรวยังคงนั่งอยู่บนพื้น ไม่ได้นอนหลับทั้งคืน ไม่ขยับเขยื้อนไปไหน ได้แต่นั่งจนฟ้าสว่าง
