ช่วงเวลาทั้งคืน เธอคิดถึงภาพเหตุการณ์ที่พวกเขาเคยเจอกัน ก่อนหน้านั้นช่างเป็นเวลาที่แสนพิเศษมากจริง ๆ แต่ตอนนี้หัวใจของเธอมันรู้สึกเจ็บปวดจนเกินจะทนไหว
หัวใจของเธอคล้ายกับว่างเปล่าและไม่รู้สึกใด ๆ
ที่นอกหน้าต่างฟ้าเริ่มสว่างแล้ว เธอค่อย ๆ ใช้สองมือพยุงตัวให้ลุกขึ้นอย่างช้า ๆ อาการชาที่ขาก็ไหลผ่านไปทั่วทั้งร่าง เธอนั่งยอง ๆ อยู่เป็นเวลานาน ก่อนจะขยับตัวได้ก็ใช้เวลาไปกว่าครึ่งนาที
จิ่งเป่ยเฉินเกิดเรื่องขึ้นแบบนั้น เธอไม่มีทางอยู่ที่นี่ได้ตลอด เธอต้องรีบออกไป หยางหยางกับหน่วนหน่วน ไม่รู้เลยว่าตอนนี้พวกเขาเป็นยังไงกันบ้าง
เมื่อคืนเธอก็ไม่กลับบ้าน พวกเขาคงเป็นห่วงมากแน่ ๆ
“โหรวโหรว เธอตื่นแล้วหรือยัง? ออกมากินข้าวเถอะ”
ที่ด้านนอกประตูมีเสียงของโอวหยางลี่ดังขึ้น
“เดี๋ยวก่อน” น้ำเสียงของเธอแผ่วเบา มันเกิดจากการร้องไห้ทั้งคืน
เธอค่อย ๆ เดินไปที่ห้องน้ำ ก่อนจะเปิดก๊อกน้ำแล้วล้างหน้าล้างตา เมื่อมองไปที่กระจกที่สะท้อนใบหน้าก็เห็นดวงตาของเธอเต็มไปด้วยสีแดง เธอค่อย ๆ กุมหัวใจ หัวใจของเธอนั้นเจ็บปวดเกินจะทนแล้วจริง ๆ
เธอคิดอยากจะให้โอวหยางลี่ปล่อยเธอไปเสียที
