เธอค่อย ๆ เดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น ตอนแรกโอวหยางลี่นั้นจ้องไปที่ทีวีจอดำมืดสนิท ก่อนจะหันมามองเธอ
“ฉันต้องการห้องส่วนตัว”
“บ้านพักวิลล่านี้ส่วนตัว มันเป็นของเธอ เธออยากจะอยู่ที่ไหนก็ได้” แต่ว่าเขาเองก็เหมือนกัน
อย่างเช่นห้องของเธอ
“มันเป็นของฉันทั้งหมด ฉันสามารถเอานายออกไปได้ไหม?” เขาสามารถพูดแบบนั้นได้ ว่าทั้งหมดมันเป็นของเธอ
“ที่นี่ก็เป็นบ้านของฉัน แน่นอนว่าเธอไม่สามารถไล่ของฉันออกไปได้!” โอวหยางลี่ยืนขึ้นก่อนจะเดินเข้าไปหาเธอ ภาพตรงหน้าล้วนถูกเขาจินตนาการมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน
แต่เดิมพวกเขาควรจะอยู่ด้วยกัน แม้ว่าจะเกิดเรื่องขึ้นมากมาย แต่ทว่าตอนนี้พวกเขาก็สามารถอยู่ด้วยกันได้แล้ว แบบนี้แหละ
“อย่างนี้นี่เอง! งั้นฉันก็จะทำตามประเพณีดั้งเดิมที่สวยงาม ให้นายเป็นคนเลือกก่อน”
“หลังจากนั้นนายก็ออกไปให้ห่าง ๆ ฉันหน่อยเถอะ อุบายเล็ก ๆ พวกนี้นายใช้ไม่ได้ผลหรอก ต่อให้นายใช้กับฉันก็ตาม!” ตอนนี้เธออยู่ในกำมือของเขาแล้ว มีหรือที่เธอจะขัดขืนเขาได้
“ฉันอยากจะรู้นักว่านายกักฉันไว้ที่นี่ ต้องใช้คนกี่คนกัน?” เห็นได้ชัดว่าเธอได้รับข้อความจากเหอเฉ่า
