เพราะหลังจากที่เลิกงาน เหอเฉ่าก็ส่งข้อความมาหาเธอ เธอจึงรีบกลับทันที คิดไม่ถึงว่าพอกลับมาได้สักพักก็ถูกจับลักพาตัวมาแบบนี้
ถ้าหากเป็นเหอเหมียว เธอยังพอเข้าใจได้ แต่นี่กลับเป็นเหอเฉ่า ทำไมถึง…..
“เธอสนใจหลายสิ่งหลายอย่างเกินไปแล้ว ตอนนี้เธออยู่ในมือฉันก็ถือว่าพอแล้ว!” โอวหยางลี่ยื่นมือออกไป คิดอยากจะดึงเธอเข้ามาหา
แต่เธอกลับถอยหลังออกไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับดึงมือตัวเองมาที่ด้านหลังทันที ก่อนจะมองไปที่เขาด้วยท่าทีที่ระวังตัว “ถ้าหากว่านายคิดอยากจะกลับมาอยู่ในใจฉันจริง การบังคับแบบนี้มันไม่ได้ผลหรอกนะ”
โอวหยางลี่เดินเข้ามาหาทีละก้าว ก่อนจะก้มหน้ามองเธอ “โหรวโหรว เธอรู้ไหมว่าตอนนี้ฉันเสียใจเรื่องอะไรมากที่สุด?”
เขาเสียใจเรื่องอะไรมากที่สุด แล้วเธอจะไปรู้ได้ยังไงกัน?
เธอถอยหลังทีละก้าวด้วยความรวดเร็ว หรือว่าอีกไม่นานคิดจะดันหลังให้ชนกำแพง?
และหลังจากนั้นโอวหยางลี่ก็จะยื่นมือมากักไม่ให้เธอหนี?
เธอไม่ยอมให้เกิดเรื่องแบบนั้นแน่
เมื่อหลังขยับไปจนชิดกำแพงด้านหลัง เธอก็รีบหมุนตัวไปอีกทางและเดินถอยหลังต่อทันที โดยสายตายังคงจับจ้องไปที่เขาอย่างระวังตัว