เมื่อเห็นท่าทางของเธอแบบนี้ เขาก็ไม่ได้โกรธหรือว่าอะไร แต่ตัวของเขากลับเดินตามเธอไปเรื่อย ๆ แม้ว่ามือจะกำแน่น ๆ เอาไว้ตามปกติ แต่ท่าทางและคำพูดทุกอย่างกลับมองไปที่เธออย่างชัดเจน “ฉันเสียใจที่สุดคือฉันไม่ได้เป็นคนแรกของเธอ”
ถ้าหากต้องเกิดเรื่องแบบนั้นละก็ เธอยอมเสียใจและตายไปยังดีกว่า
“นายคิดเหรอว่าความรักพวกนั้นจะผูกมัดกับสิ่งนั้นได้? ถ้าหากเป็นแบบนั้นจริง ความรักของนายก็พิลึกเกินไปแล้ว” เขาที่มีคนรักมากมายก็มีคุณสมบัติมากพอที่จะพูดเรื่องพวกนั้น
“ฉันเชื่อเรื่องพวกนี้มานานแล้ว”
เธอละสายตามองไปที่โต๊ะกาแฟ ก่อนจะหยิบแอปเปิลขึ้นมา “ฉันจะกินแอปเปิล ขอมีดหน่อย”
“มีดหรือของมีคมอะไรพวกนั้น ฉันไม่ให้เธอแตะต้องไปตลอดชีวิต ถ้าเธอคิดอยากจะกินฉันจะช่วยเธอเอง!” เขาเอื้อมมือไปหยิบแอปเปิลอีกลูก ก่อนจะบีบมันไว้ในมือแน่น “ไม่สนหรอกนะว่าเธอคิดอยากจะใช้มีดแทงตัวเองหรือคิดจะแทงฉัน แต่เธอตัดใจเรื่องนั้นได้เลย”
