“นายคิดว่าฉันเป็นเหลียวเว่ยหรือไง? เป็นเพราะว่าลูกของเธอไม่มีอยู่แล้ว เธอถึงได้คลุ้มคลั่งแบบนั้น ฉันไม่มีทางไปถึงจุดนั้นหรอก แต่ว่า…….” เธอโยนแอปเปิลที่อยู่ในมือลง ของบางอย่างไร้ความหมายเช่นนี้ เธอกลับไม่สนใจต่อ “พรุ่งนี้ที่บริษัทต้องมีคนรู้เรื่องที่ฉันไม่อยู่แน่ ๆ ถ้าหากพวกเขาตามหาฉัน และรู้ว่านายหลบซ่อนตัวอยู่ที่นี่ ไม่ช้าก็เร็วนายก็จะต้องถูกเจอ ทางที่ดีนายปล่อยฉันไปน่าจะดีกว่า”
“อ้อ…….” โอวหยางลี่หรี่ตาลงมอง ก่อนจะพูดต่อ “เมื่อครู่นี้ฉันก็เพิ่งคิดได้พอดี วิดีโอพวกนั้นถูกส่งไปที่อีเมลของฉันแล้ว ส่วนอีกอันหนึ่งตอนนี้มันก็มีให้เธออยู่ เธออยากจะดูไหม?”
เมื่อเจอคำถามแบบนี้เข้า เธอก็พยายามที่จะเผชิญหน้ากับความจริง จิตใจของเธอตอนนี้ยังคงเต็มไปด้วยภาพเหตุการณ์รถระเบิด มันเลยทำให้หัวใจของเธอวิตกกังวลไม่ใช่น้อย “อยากสิ!”
“ถ้าอยากดูก็ต้องมีราคาที่ต้องจ่ายนะ” แอปเปิลที่อยู่ในมือของเขาถูกโยนลงไปบนโซฟา ก่อนจะก้มลงมองไปที่ตัวเธอ “คิดจะเอาอะไรมาแลกเปลี่ยนดี?”
