เธอยกมือขึ้นจับที่หน้าอกโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะมองไปที่ตัวเขาและเผยรอยยิ้มออกมา “ฉันคงไม่ต้องใช้อะไรแลกเปลี่ยนหรอกมั้ง ยังไงนายก็อยากให้ฉันเชื่ออยู่ดีว่าเขาตายแล้วจริง ๆ เผลอ ๆ นายคงทนไม่ไหวคิดอยากจะให้ฉันดู เว้นเสียแต่ว่าวิดีโอพวกนั้นไม่ได้มีความหมายอะไร”
“โหรวโหรวของฉัน เธอนี่ฉลาดจริง ๆ เลยนะ” เขายิ้มและหรี่ตามอง ก่อนจะเดินขึ้นไปที่ด้านบน “มาสิ! ถ้าเธอคิดอยากจะดูของพวกนั้น ฉันก็เต็มใจ และจะให้เธอ……ตัดใจจากเขาอย่างแน่นอน”
โอวหยางลี่เดินออกไป แต่ฝีเท้าของเธอกลับเหมือนถูกตอกตะปูจนแน่น ยืนนิ่งไม่อาจขยับเขยื้อนไปไหนมาไหนได้
เมื่อเห็นเขาที่ดูมั่นใจแบบนั้น ภายในใจของเธอจู่ ๆ ก็รู้สึกจมลงไปในทะเลลึกอย่างกะทันหัน
ความมืดมิดในตอนกลางคืนนั้นมองอะไรไม่เห็น มีเพียงแต่ความสิ้นหวังไม่รู้จบ
จนกระทั่งโอวหยางลี่ขึ้นบันไดไปถึงทางเลี้ยว เธอถึงได้ลุกขึ้นจากโซฟาและเดินขึ้นไปชั้นบน
ห้องหนังสือชั้นสาม ทันทีที่เธอเดินไป โอวหยางลี่ก็ได้เปิดประตูห้องไว้แล้ว เธอค่อย ๆ มองดูอย่างระมัดระวัง ประตูนั้นล็อกด้วยรหัสและลายนิ้วมือ
