พูดอีกนัยหนึ่งก็คือแม้เธอจะได้ลายนิ้วมือของเขามา แต่ก็ไม่รู้รหัสอยู่ดี และเธอก็ไม่สามารถเปิดประตูที่มีสัญญาณตรงประตูบานนี้ได้
โอวหยางลี่นั่งลงบนเก้าอี้ที่โต๊ะหนังสือกระจกสีเขียว โคมไฟแก้วสีฟ้าบนโต๊ะนั้นส่องแสงสลัว ๆ และห้องอ่านหนังสือขนาดใหญ่มีเพียงแสงเจิดจ้าดวงนี้เท่านั้น ทำให้ใบหน้าของเขาส่องสว่างขาวขึ้น
เขาก้าวฝีเท้าอย่างเบา ๆ เงียบสงัดจนได้ยินเสียงเปิดคอมพิวเตอร์ภายในห้อง หน้าจอสีฟ้าที่สว่างไสวขึ้นมาทันที
เขาขยับเม้าส์และไม่นานบนหน้าจอก็ปรากฏคลิปวิดีโอหนึ่งด้วยท่าทางที่ยังคงนิ่งเฉย
เธอจ้องมองไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่มีภาพประตูทางเข้าโรงแรม จิ่งเป่ยเฉินที่ใส่ชุดสูทสีดำเดินอยู่ด้านหน้าสุดด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย ดวงตาที่ดำสนิทของเขาจ้องมองไปด้านหน้า
ทันใดนั้นคนที่อยู่ในหน้าจอก็ขยับตัว
ฉีเซิ่งเทียนเปิดประตูหลังคนขับรถ เขาโน้มตัวเข้าไปนั่ง ฉีเซิ่งเทียนก็เข้าไปนั่งด้วยเช่นกัน
รถโรลส์-ลอยซ์สีดำขับออกไปจากประตูทางออกโรงแรม เธอเห็นเลขทะเบียนรถอย่างชัดเจนซึ่งเหมือนกับที่โอวหยางลี่ให้เธอดูเลขทะเบียนรถคันนั้นเมื่อตอนแรก
เหมือนกัน…….
