เธอเดินลงมาจากชั้นบนของบริษัท การเดินทางใช้เวลาเพียงไม่กี่นาที แต่ทันใดนั้นข้างกายเธอก็มีรถหนึ่งคันเข้ามาจอดเทียบ เธอที่ยังไม่ทันจะตอบสนองอะไรก็ถูกกระชากเข้าไปในรถอย่างแรง
“ปล่อยฉันนะ!” เธอร้องตะโกน!
“โหรวโหรว ฉันเอง!” เสียงของโอวหยางลี่ดังเข้ามาในหูของเธอ
ทั้งสองคนปล่อยมือของเธอออก เธอยังคงไม่ได้มองหน้าเขาอย่างชัดเจน “นายจะทำอะไร? ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ!”
“ฉันจะทำอะไรได้ ฉันรักเธอมากขนาดนี้ จะทำอะไรเธอได้ ฉันเพียงแค่ได้รับข้อความมาเพราะงั้นเลยอยากจะมาบอกเธอเท่านั้นเอง” โอวหยางลี่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพลางจ้องมองเธออยู่ตลอดเวลา
“นายมีอะไรจะบอกฉัน? เรื่องแย่ ๆ ที่พวกนายทำไว้กับพ่อของฉันเมื่อห้าปีก่อนอย่างนั้นเหรอ?” เธอยิ้มอย่างเย็นชา สายตาจับจ้องมองไปที่วิวด้านนอกที่กำลังเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว
ความเร็วของรถแบบนี้ ถ้าหากเธอกระโดดลงจากรถไปต้องได้รับบาดเจ็บสาหัสแน่
ไม่คุ้มค่า!
“นอกจากครอบครัวของเธอยังมีเรื่องที่น่าสนใจกว่านั้นอีก” โอวหยางลี่ชูโทรศัพท์ในมือขึ้นมา แต่ว่ากลับไม่ได้ให้เธอดูในทันที “โหรวโหรว เธอชอบจิ่งเป่ยเฉินจริง ๆ งั้นเหรอ?”
