โอวหยางลี่อดทนฟังจนประโยคสุดท้ายของเธอ ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาและกำโทรศัพท์ไว้แน่น “ไม่เป็นไร ฉันไม่รีบร้อน เขาไม่อยู่แล้ว หลังจากนี้พวกเราจะมีเวลาให้กันมากขึ้น รอให้ความทรงจำที่แสนงดงามในอดีตของพวกเรากลับคืนมา เธอจะรู้เองว่าในโลกใบนี้ คนที่รักเธอที่สุดก็คือฉัน! ไม่ใช่เขา!”
เขาเกือบจะหลุดคำรามออกมาในประโยคสุดท้าย
เมื่อเห็นความโกรธของเขา อันโหรวก็เริ่มสงบสติอารมณ์ลง คนบนรถทั้งหมดเป็นคนของเขา เธอไม่สามารถต่อรองกับเขาได้ ตอนนี้ต้องหาโอกาสหนีออกไป
รถวิ่งอยู่แบบนี้หนีออกไปไม่ได้แน่
จำเป็นต้องรอหลังจากนั้น
“นายจะพาฉันไปไหน?”
“แน่นอนว่าจะพาไปที่ที่เราเคยอยู่ด้วยกันครั้งแรก โหรวโหรว ความทรงจำของพวกเราหากเธอจำมันไม่ได้ ฉันคงจะโกรธน่าดู” โอวหยางลี่กระตุกปากขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้เธอ “ถ้าหากว่าฉันโกรธแล้วจะทำไงนะ? โหรวโหรว ฉันก็ทนไม่ไหวที่จะขย้ำเธอไง”
