ตอนที่ 309 มีน้ำมีนวล
ทันใดนั้นเธอก็ยกขาขึ้นไปพาดขาของเขาและใช้ฟันกัดอย่างแรง
ดวงตาสีดำสนิทของจิ่งเป่ยเฉินนั้นเบิกกว้างและปล่อยริมฝีปากของเธอออก ลิ้นที่ถูกเธอกัดนั้นระบมเจ็บปวด
“ลุกขึ้นได้แล้ว!” เธอพยายามลุกขึ้น แต่ก็พบว่าตัวเธอนั้นหนักเกินไป
เสื้อขนเป็ดที่กันหิมะก็ไม่ได้อยู่บนตัวของเธอ ทำไมถึงลุกไม่ขึ้นนะ?
จิ่งเป่ยเฉินนายเอามือสองมือที่เหมือนกับตราชั่งกดหลังเธอไว้ ทำไมเธอถึงลุกไม่ขึ้นกันนะ!
จิ่งเป่ยเฉินปล่อยเธอออก แต่เธอก็ยังคงลุกไม่ขึ้น
ใบหน้าเล็ก ๆ ที่ยากจะเผยใบหน้าที่น้อยใจมองไปที่เขา “นี่ฉันอ้วนขึ้นงั้นเหรอ?”
“มีน้ำมีนวล”
“อ้วนขึ้นจริงเหรอเนี่ย?” ทำไมเธอถึงไม่รู้เลย
“เปล่า” เธอจะเปลี่ยนไปยังไงเขาก็ชอบ ใครใช้ให้ชีวิตนี้เหมือนเลี้ยงผู้หญิงแบบนั้น!
อันโหรวกลับไม่เชื่อคำพูดของเขา เธอกัดริมฝีปากของตัวเอง
ทันใดนั้นเธอก็พลิกตัวลงไปนอนบนพื้น จิ่งเป่ยเฉินก็ขึ้นมาทับเธอไว้
“ลุก…..”
จิ่งเป่ยเฉินไม่ได้รอให้เธอพูดจบก็ลุกขึ้นและดึงตัวเธอขึ้นมาด้วย บนพื้นที่พวกเขาเพิ่งนอนลงไปมีรอยลึกเป็นร่างของพวกเขา เป็นเขาเอง
