เขายื่นมือกลับมา เมื่ออันโหรวเห็นแบบนั้นก็เอื้อมมือไปเช็ดที่ปากของเขา “ที่รัก……..”
เมื่อเช็ดปากเสร็จเขาจึงเอ่ยขึ้นว่า “แล้วแต่เธอ”
“โอเค งั้นนายกลับขึ้นห้องไปก่อนเลย!” ถึงแม้พวกเขาจะเป็นสามีภรรยากัน แต่ว่ายังไงที่นี่ก็เป็นบ้านของเขา
นิสัยของเขา แม้แต่ฉีเซิ่งเทียนเองก็มีโอกาสน้อยมากที่จะได้นอนค้างที่นี่ ยิ่งเป็นอันหยาพั่น เด็กผู้หญิงนี่ยิ่งแล้วใหญ่
แต่เธอก็ไม่อาจให้อันหยาพั่นออกไปนอนค้างที่โรงแรมได้ เด็กผู้หญิงกลับไปคนเดียวมันอันตราย
หลังจากที่จิ่งเป่ยเฉินเดินออกไป อันหยาพั่นก็พูดออกไปอย่างลึกลับว่า “นิสัยของพี่เขยดูเย็นชาจัง พี่ทนได้ไง?”
