“แกเป็นลูกของฉัน เรื่องของแก ฉันจะไม่สนใจได้ยังไง?” เฉาลี่เฟยรู้สึกร้อนรนขึ้นมาเล็กน้อย เมื่อวานจนถึงตอนนี้เธอเองก็ไม่ได้นอน คนที่น่าเป็นห่วงนั้นไม่ใช่เขา
“แม่ แม่ทำอะไรได้บ้าง? นี่มันเหมือนกับเมื่อห้าปีก่อนที่ทำกับจิ่งเป่ยเฉินงั้นเหรอ? สกุลจิ่งไม่ใช่สกุลอันนะ!” โอวหยางลี่พูดด้วยใบหน้าที่เย็นชา แต่ก่อนเขาเคยฟังคำพูดของเฉาลี่เฟย แต่ตอนนี้เรื่องพวกนี้ เธอไม่กล้าที่จะทำ
“แน่นอนว่าไม่ใช่” เฉาลี่เฟยมีความคิดเตรียมการไว้แล้วในใจ
ตอนนี้มีเพียงคนเดียวที่จะทำให้จิ่งเป่ยเฉินหยุดเป็นครั้งคราวได้ และไม่สามารถที่จะต่อกรหรือเอาชนะกลุ่มโอวหยางกรุ๊ปได้
“แม่ เรื่องของบริษัทแม่ไม่เคยสนใจ ส่วนเรื่องเหอเหมียว แม่ก็คิดดูเอาเถอะ ต่อให้เธอกำจัดเด็กในท้องของเหลียวเว่ยไปแล้ว แต่ก็ง่ายที่จะเก็บคนคนนี้เพียงแค่คนเดียว” ใบหน้าของโอวหยางลี่ไม่ปรากฏแม้แต่รอยเส้นเลือดใด ๆ เรื่องพวกนี้เขาล้วนต้องคิดให้ดี ๆ
เฉาลี่เฟยยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน ก่อนจะมองเขาด้วยท่าทางอบอุ่น “แกไปพักผ่อนก่อนเถอะ”
……
อันโหรวแม้ตอนนี้จะอยู่บ้านดูแลหยางหยางและหน่วนหน่วน แต่เธอเองก็สนใจสถานการณ์ภายนอกพอสมควร
