เธอเองไม่สามารถที่จะไปเปลี่ยนความคิดของฉีเซิ่งเทียนได้ เธอไม่อยากใช้ชีวิตอยู่ในกรงของเขา
เมื่อคิดถึงเรื่องจูบที่เร้าร้อนเมื่อคืน ใบหน้าของเธอก็ค่อย ๆ แดงขึ้น
…….
บ้านโอวหยาง
หน้าต่างกระจกบานใหญ่ถูกปกคลุมไปด้วยหิมะสีขาว และทันใดนั้นลมก็กระโชกแรงพัดผ่านมาจนหิมะบนกิ่งไม้ตกลงมาอย่างแรง
ซ่าซ่าซ่า…..
พรมเปอร์เซียสีแดงส่องประกายระยิบระยับ คนสองคนกำลังยืนอยู่บนพรมนั้น
โอวหยางลี่ที่ยืนอยู่นั้น สีหน้าของเขาซีดเผือกเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่ายังไม่ออกมาจากเหตุการณ์เมื่อวาน
เสียงปืนที่ดังลั่นยังคงดังอยู่ในหู หลับตาลงก็ยังเห็นเหลียวเว่ยที่นอนจมกองเลือดอยู่ และความเฉยเมยของโหรวโหรวที่มองใบหน้าที่เยือกเย็นของเขา
ใบหน้าของเฉาลี่เฟยเองก็ไม่ได้ดีเท่าไรในตอนนี้ เหอเหมียวที่ท้องลูกของตระกูลโอวหยางกลับทำร้ายเด็กบริสุทธิ์อีกคน
ไร้สาระ!
ผู้หญิงคนนั้นไม่คู่ควรที่จะมาเป็นสะใภ้บ้านโอวหยาง!
หลังจากที่เงียบไปสักพัก โอวหยางลี่ก็ได้เอ่ยปากขึ้นมาว่า “เด็กจะเกิดมาหรือไม่ก็แล้วแต่แม่ เรื่องของพวกเขา ผมจะไม่ยุ่ง และหวังว่าแม่เองก็จะไม่มายุ่งเรื่องของผมเหมือนกัน”
