เธอมองเขาอย่างโกรธเคืองในความมืดมิด “ต่อไปอย่านั่งลงแต่ไสหัวออกไป!”
ในความมืดมิดที่มองไม่เห็นนั้นสีหน้าของอันโหรวกลับแดงเพราะความเขินอาย
……
ภายในบ้านของหลินจือเซี๋ยว
เธอกำลังมาสก์หน้าและถือมันฝรั่งทอดกรอบอยู่หนึ่งห่อ พลางนั่งดูโทรทัศน์อยู่บนโซฟา
ชีวิตสุขสบาย มีความสุขเป็นอย่างมาก
แต่จู่ ๆ เสียงกริ่งหน้าบ้านก็ดังขึ้น
เธอมองอย่างสงสัย ก่อนจะเดินไปมองที่ตาแมวเพื่อดูให้แน่ใจ ทันทีที่เห็นใบหน้าฉีเซิ่งเทียน แวบแรกเธอคิดว่าถ้าเธอไม่เปิดประตูให้เขาคืนนี้ เขาจะแกล้งมายืนรอหน้าบ้านทั้งคืนอีกหรือเปล่า หลอกลวงและรังแกสาวบริสุทธิ์
“หลินจือเซี๋ยว จือเซี๋ยว เซี๋ยว….”
หลินจือเซี๋ยวได้ยินเสียงของฉีเซิ่งเทียน หากเป็นคำสาปก็คงเปิดประตูให้เขาในทันที
ยังไงก็เป็นหนี้เขา สองร้อยห้าสิบล้าน…..
หรือเธอจะคืนเขาก่อนหนึ่งหมื่น จะลดลงเหลือสองร้อยสี่สิบเก้าล้าน?
แต่ว่าคนสมควรตายแบบฉีเซิ่งเทียนที่ให้เครดิตการ์ดกับเธอครั้งก่อน พอเธอเอาไปฝากธนาคารและเอาไปคืนกลับบอกว่าไม่เอา
ทำให้ตอนนี้เธอยังมีสองร้อยห้า….แสน
“ผู้จัดการฉี คืนนี้คุณว่างมากนักหรือไง!” หลังจากที่เธอเปิดประตูก็ยิ้มให้
