“อย่าหัวเราะสิ มาสก์เธอหย่นแล้วนะ” ฉีเซิ่งเทียนมองไปที่ดวงตากลมโตของเธอพลางกลั้นขำเอาไว้ “หลินจือเซี๋ยวนี่มันมาสก์อะไร?”
“มาสก์โคลนสาหร่ายทะเล พูดไปคุณก็ไม่เข้าใจหรอก!” หลินจือเซี๋ยวหมุนตัวกลับเข้าไปในห้อง
จู่ ๆ เธอก็นึกถึงหยางหยางและหน่วนหน่วนขึ้นมา! ตอนนั้นภายในห้องมีคนเยอะจนแออัดแต่ก็ครึกครื้นมาก ตอนนี้หยางหยางกับหน่วนหน่วนคงกำลังนอนอยู่บนเตียง ไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นยังไงบ้าง
ฉีเซิ่งเทียนนั่งลงข้างตัวเธอ ถึงแม้จะมองไม่เห็นสีหน้าของเธอ แต่จากสายตาของเธอ ฉีเซิ่งเทียนก็เห็นความคิดที่อยู่ในแววตาคู่นั้น
จำเป็นด้วยเหรอ?
เขาไม่ได้จะเข้ามาแป๊บเดียวงั้นเหรอ จำเป็นต้องอาลัยฤดูใบไม้ร่วงและฤดูใบไม้ผลิหรือไง?
ฉีเซิ่งเทียนมองดูการเคลื่อนไหวของเธอที่กำลังกินมันฝรั่งทอด เมื่อครู่ยังดูเศร้าเสียใจอยู่เลย ตอนนี้กลับกินขนมแล้ว?
“เตรียมน้ำให้ฉันอาบหน่อย”
“หือ?” หลินจือเซี๋ยวที่มีมันฝรั่งอยู่ในปาก เธอเคี้ยวไปพร้อมกับมองมาที่เขา
เมื่อได้ยินเรื่องตลกแบบนั้นก็หัวเราะออกมา
“เตรียม น้ำ ใส่ อ่าง ให้ ฉัน อาบ น้ำ….” ฉีเซิ่งเทียนพูดขึ้นมาอีกครั้ง
