ในวันนั้นหยางหยางและหน่วนหน่วนก็กลับมาพักผ่อนที่บ้าน เธอไม่ต้องไปโรงพยาบาลทุกวันแล้ว และไม่ต้องไปพบเจอโอวหยางลี่ที่โรงพยาบาลอีก แบบนี้มันดีจริง ๆ
หลังจากดูแลหยางหยางและหน่วนหน่วนในช่วงค่ำ แขกที่ไม่ใช่แขกก็มาที่บ้าน
ฉีเซิ่งเทียน
ภายในห้องโถงใหญ่ ฉีเซิ่งเทียนที่นั่งอยู่ที่โซฟากำลังจิบน้ำชาที่คนรับใช้นำมาเสิร์ฟให้
จิ่งเป่ยเฉินสวมชุดอยู่บ้านสีน้ำเงินนั่งลงตรงข้ามเขา อันโหรวรู้สึกว่าตอนนี้เธอควรจะออกไป
แต่จิ่งเป่ยเฉินกลับรั้งเธอไว้ เขาใช้แรงดึงเธอจนเธอต้องนั่งลงไปข้าง ๆ เขา
ฉีเซิ่งเทียนขมวดคิ้วขึ้น “พี่เฉิน พี่นี่ไม่ไว้หน้ากันเลยนะ พี่สะใภ้จะไปก็ให้ไปสิ! นี่พี่จงใจให้ฉันมาดูพวกพี่พลอดรักกันเหรอ!?”
รู้ ๆ อยู่ว่าเมื่อไม่กี่วันก่อนเกือบต้องตาย ตอนนี้กลับตัวติดหนึบกันขึ้นมาเสียอย่างนั้น หลังจากที่เจอเรื่องนี้คิดไว้แล้วว่าพวกเขาต้องเป็นเอกฉันท์
การทะเลาะกันของหนุ่มสาวนั้นน่าสนใจ สามารถที่จะปล่อยอีกคนไปได้ในชั่วขณะหนึ่ง
“อืม ก็เกือบจะ” จิ่งเป่ยเฉินตอบ
