เมื่อจิ่งเป่ยเฉินและอันโหรวกลับมาที่ห้องผู้ป่วย หยางหยางและหน่วนหน่วนก็ได้ตื่นขึ้นมาแล้ว
อันโหรวควบคุมอารมณ์ไว้และเดินไปพร้อมกับรอยยิ้ม “ตื่นนานหรือยังคะ? เป็นเพราะแม่จ๋าเมื่อครู่เกิดเรื่องขึ้นนิดหน่อย”
“แม่จ๋าพวกผมไม่ได้เป็นอะไร!” วันนี้หยางหยางพูดขึ้นมาก่อนหน่วนหน่วน
เหมือนว่าเมื่อครู่เขาจะได้ยินเสียงปืน สังเกตพวกเขาว่าไม่ได้เป็นอะไรก็สบายใจขึ้นมา
จิ่งเป่ยเฉินและอันโหรวต่างคนต่างป้อนข้าวให้กับลูก ๆ เมื่อกินข้าวเสร็จจิ่งเป่ยเฉินก็พูดขึ้นว่า “ให้ลูก ๆ กลับบ้านเถอะ! อยู่ในสวนนาน ๆ ไม่กระทบต่อจิตใจ สามารถพักฟื้นที่บ้านต่อได้!”
“ได้เหรอ?” อันโหรวเองก็อยากกลับบ้าน ที่โรงพยาบาลทำให้เธอ…….
“ได้แน่นอนสิ พาหมอกลับบ้านไปด้วย” บ้านพักวิลล่ากว้างขวาง มีพื้นที่ให้หมอและพยาบาลเข้าไปอาศัยอยู่ได้อย่างสบาย
“ดีเลย! เอาตามนายว่าเลย” อันโหรวก้มลงไปมองหน่วนหน่วน “หน่วนหน่วน พวกเรากลับบ้านกันดีไหมคะ?”
“ดีเลยค่ะ!” หน่วนหน่วนยิ้มหวาน ๆ เธออยู่โรงพยาบาลจนรากงอกแล้ว
ในที่สุดก็ได้กลับบ้านสักที!
