“เธอไม่ต้องห่วง ฉันเป็นมืออาชีพ ยังมีหมออยู่ที่นี่ เธอตายไม่ได้หรอก” ฉีเซิ่งเทียนหมุนปืนในมือ ก่อนจะเหลือบไปมองหมอที่ยืนอย่างโง่เขลาอยู่ด้านข้าง “รักษาเธอ เอากระสุนออกโดยไม่ต้องใช้ยาสลบ พี่เหลียวเว่ยเป็นที่รู้กันว่าทนกับความเจ็บปวดได้ดี รอให้เอากระสุนออกมาแล้วฉันจะพาเธอไปส่งสถานีตำรวจด้วยตัวเอง”
แขนและขาของหยางหยางและหน่วนหน่วนได้รับบาดเจ็บ มือและเท้าของเธอก็ต้องได้รับรู้ถึงความเจ็บปวดเสียบ้าง!
เหลียวเว่ยไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงที่จะพูด เธอลืมตาขึ้นมาและพูดว่า “อันโหรว ฉันเกลียดเธอ!”
เหอเหมียวที่ตอนนี้ตกใจอย่างสุดขีด เธอเดินโซซัดโซเซไปหาโอวหยางลี่ก่อนที่จะสลบไป
เมื่อเฉาลี่เฟยเห็นสถานการณ์แบบนี้ก็ให้โอวหยางลี่อุ้มเธอออกไปทันที พวกเขาอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้แล้วไม่ว่าจะยังไงลูกในท้องก็เป็นลูกของโอวหยางลี่
เสียงโหวกเหวกโวยวายที่ระเบียงเมื่อครู่จู่ ๆ ก็เงียบสงบลง เป็นครั้งแรกที่หมอที่นี่ต้องคุกเข่าผ่าตัดตรงพื้น แม้แต่ยาชาก็ไม่ได้ฉีดให้เธอ
“แค่เอากระสุนออกมาก็พอแล้ว นายทำเหมือนว่าเธอเป็นคนไข้หรือเปล่า?” จู่ ๆ ฉีเซิ่งเทียนก็พูดขึ้นมาจากด้านข้าง
