ทันทีที่พ่อแม่ของเหลียวเว่ยออกนอกประเทศก็ไปใช้ชีวิตกินดื่มอย่างสนุกสนาน ไปรู้จักกับเพื่อนที่เจ้าเล่ห์ โกงเงินของพวกเขาทั้งหมดจากธุรกิจจนไม่เหลือแม้แต่บาทเดียว
พวกเขากลับเข้ามาในประเทศไม่ได้อีก จึงโทรศัพท์มาหาเหลียวเว่ย เธอรู้สึกว่าความโชคร้ายที่เกิดขึ้นกับครอบครัวของเธอนั้นได้สิ้นสุดลงแล้ว
คนในเมือง A นั้นตามหาเธอมาตลอด เธอซ่อนตัวอยู่นานจนรู้ว่าไม่ช้าก็เร็วจะต้องมีคนตามหาตัวเธอเจอแน่ เพราะงั้นก่อนที่จะถูกจับได้จึงตัดสินใจ ไม่ว่ายังไงก็ไม่มีทางปล่อยให้เหอเหมียวกับโอวหยางลี่ได้มีชีวิตที่ดี ดังนั้นจึงเกิดฉากในวันนี้ขึ้นมา
“เรื่องมันก็เป็นแบบนี้! นี่ก็ใกล้จะตรุษจีนแล้ว! เรื่องแย่ ๆ ก็ให้มันผ่านพ้นไป! ไม่ใช่แค่เรื่องโอวหยางกรุ๊ปที่สามารถล้มลงได้ หรือว่าควรบอกหลังตรุษจีนดี?” ฉีเซิ่งเทียนเลิกคิ้วขึ้น สายตามองไปที่พวกเขาทั้งสอง
อันโหรวไม่มีความคิดเห็นใด ๆ ตอนนี้เธอเพียงต้องการดูแลหยางหยางและหน่วนหน่วน
“ค่อยว่ากัน” จิ่งเป่ยเฉินมองฉีเซิ่งเทียนด้วยสายตาที่เฉยเมย พวกเขาสามารถฉลองตรุษจีนได้ แต่โอวหยางลี่นั้นไม่มีทางเด็ดขาด
“ห่างฉันหน่อยก็พอ” จิ่งเป่ยเฉินโอบอันโหรวไว้ก่อนจะเดินขึ้นไปชั้นบน
