ฉีเซิ่งเทียนยืนอยู่ที่เดิมพลางมองทั้งคู่เดินออกไป จู่ ๆ เขาก็หวนคิดถึงค่ำคืนที่พลาดหยกอันหอมกรุ่นในยามค่ำคืนที่อยู่ในมือเขา!
ถ้าหากว่าตอนนี้เขาตะโกนเรียกหลินจือเซี๋ยวมา เธอคงอยากจะฆ่าเขาให้ตายแน่ ๆ
น่าสงสารเพราะหัวของเขาโดนกระแทกอย่างแรงจนบาดเจ็บ ทรงผมที่ดูหล่อเหลาแบบนี้มีแต่คนหล่อ ๆ ครอบครองเท่านั้น!
เขายืนอยู่ในห้องโถงนั้นสักพัก ก่อนที่จะคิดวนไปวนมาแล้วเดินออกไป
ในยามที่ต้องการผ่อนคลายแบบนี้ หาผู้หญิงที่เข้าตามาเล่นด้วยสักคนคงจะมีความสุขไม่น้อย
ทั้งสองคนที่เดินขึ้นมาบนห้องนอน เมื่อประตูห้องนั้นปิดลง ร่างกายของอันโหรวก็ถูกดันให้แนบชิดพิงกับประตู ลมหายใจที่ร้อนผ่าวนั้นเข้ามาใกล้เธอ
“โหรวโหรว…….”
ทันใดนั้นเธอถึงได้เข้าใจว่าทำไมจิ่งเป่ยเฉินถึงได้รีบร้อนให้พาหน่วนหน่วนและหยางหยางกลับมาที่บ้าน พวกเขาอยู่โรงพยาบาลมาหลายวัน นอนบนเตียงเล็ก ๆ ด้วยกันทุกคืน…
