อันโหรวชายตามองไปดูต้นเสียง ก็เห็นมือของเหลียวเว่ยมีรูทะลุ เลือดไหลออกมาเป็นทาง ภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นล้วนน่าตกใจเป็นอย่างมาก ส่วนเท้าของเธอนั้นก็เกือบจะถูกมีดแทงเข้าไป
จู่ ๆ เอวของเธอก็ถูกรัดแน่นจากข้างหลัง เธอหันหน้าไปมองก็พบว่าเป็นจิ่งเป่ยเฉินที่ตอนนี้มีใบหน้าที่เคร่งขรึม ก่อนจะเอ่ยว่า “โหรวโหรว เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”
“ฉันไม่เป็นไร”
แต่นายกล้ายิงคนในโรงพยาบาลแบบนี้จะไม่เป็นไรจริง ๆ เหรอ?
เหลียวเว่ยยังคงกรีดร้องโวยวายไม่หยุด ทางด้านจิ่งเป่ยเฉินเองก็ไม่ได้พูดอะไร ตอนนี้ไม่มีใครคิดกล้าช่วยเธอเลยสักคน ราวกับยืนดูอยู่เพื่อรอคำสั่ง
“ช่วยฉันด้วย! ช่วยฉันด้วย!” เหลียวเว่ยตอนนี้ทั้งเนื้อทั้งตัวเต็มไปด้วยเลือด เลือดที่ไหลออกมาราวกับจะไหลออกให้หมดตัวด้วยความรวดเร็ว
ก่อนหน้านั้นแม้จะเคยคิดเรื่องความตายมาก่อน แต่เมื่อได้มาเผชิญหน้ากับมันจริง ๆ เธอกลับไม่คิดอยากจะตายเลยสักนิด
จิ่งเป่ยเฉินหลับตาที่เย็นชาของเขาลง ก่อนจะเอ่ยปากพูดเบา ๆ ว่า “เธอ…สมควรตาย”
“บ้าเอ๊ย!” ฉีเซิ่งเทียนจู่ ๆ ก็ตะโกนเสียงดังมาจากด้านหลัง เขาวิ่งเข้ามาด้วยความรวดเร็ว เส้นผมยังคงกระเซอะกระเซิงไม่เป็นทรง
