อันโหรวเงยหน้าขึ้นไปมองที่จิ่งเป่ยเฉิน ดูเหมือนว่าเขาเองก็รีบวิ่งมาอย่างรวดเร็วเหมือนกัน การที่เขาโผล่มาอย่างรวดเร็วแบบนี้ทำให้จิตใจของเธอสงบขึ้นมาก รวมถึงรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างน่าประหลาด
มีเขาอยู่ข้าง ๆ เธอก็รู้สึกสบายใจ
“ฉันตามหาเธออยู่ต่างประเทศตั้งนาน ที่แท้ก็อยู่ที่นี่เองเหรอ ก็ดี ในเมื่อที่ที่อันตรายที่สุดก็ถือเป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุด” ฉีเซิ่งเทียนพูดจบ จิ่งเป่ยเฉินก็ลดปืนลง ตอนนี้เขาถือมันแน่นอยู่ในมือของตัวเอง
“โหรวโหรว เธอใจเย็นลงบ้างหรือยัง?” จิ่งเป่ยเฉินก้มมองอันโหรว เสียงของเขาที่เอ่ยถามนั้นฟังดูนุ่มนวลเป็นอย่างมาก
ไม่ว่าเหลียวเว่ยจะเป็นยังไงก็ช่าง แต่หยางหยางกับหน่วนหน่วนจะต้องดีขึ้นอย่างแน่นอน
ตอนนี้เธอจึงคิดอยากจะกลับไปดูหยางหยางและหน่วนหน่วนแล้ว ไม่อยากจะคุยกับพวกเขาที่นี่เลยสักนิดเดียว อีกทั้งยังไม่อยากเห็นคนอื่นที่นี่ด้วยเช่นกัน
