เมื่อเหอเหมียวได้ยินอันโหรวพูดถึงตัวเองก็นึกถึงฉากที่จะถูกเหลียวเว่ยแทงจนตายขึ้นมาทันที ก่อนจะรีบส่ายหน้าไปมา “ไม่ใช่ฉันนะ! ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าเธอตั้งท้อง ทำไมถึงคิดว่าฉันเป็นคนทำ?! ใครที่รู้ว่าเธอตั้งท้องก็ไปหาคนนั้นสิ! ฉันเป็นผู้บริสุทธิ์ ไม่รู้อะไรทั้งนั้น เห็นแก่ลูกในท้องของฉันเถอะ ยังไงก็เป็นลูกของพี่โอวหยางนะ เธอปล่อยฉันไปเถอะ! อย่าหุนหันพลันแล่นเชียวนะ!”
อันโหรวหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนจะมองดูด้วยท่าทีที่เฉยเมย บนใบหน้าค่อย ๆ ปรากฏรอยยิ้มที่ชวนขำทันที
“ฉันว่าเธอน่าจะหายดีแล้วนะ เหลียวเว่ย ตอนนี้เธอไปมอบตัวที่สถานีตำรวจเถอะ อย่างน้อยก็ตัดสินโทษอะไรได้บ้าง” อันโหรวเอ่ยคำพูดอย่างเย็นชาออกไป
