โอวหยางลี่เอียงหน้าไปมองอันโหรว ก่อนจะมองไปที่เหลียวเว่ยและพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “เหลียวเว่ย ถึงแม้ว่าพวกเราจะหย่ากันไปแล้ว แต่เธอยังสามารถใช้ชีวิตได้ตามที่ใจเธอต้องการ ฉันรู้ว่าแม่ของฉันให้เงินเธอไปแล้ว เงินพวกนั้นก็เพียงพอที่จะให้เธอใช้ชีวิตได้โดยไร้ความกังวลไปตลอดชีวิตแล้วนะ หรือว่าความเกลียดชังมันครอบงำจิตใจของเธอมากขนาดนั้นเลยเหรอ?”
คำพูดของโอวหยางลี่ไม่ได้แค่พูดให้เหลียวเว่ยฟังเท่านั้น แต่พูดให้อันโหรวฟังด้วย ถ้าหากโหรวโหรวสามารถลืมเรื่องในอดีตที่เคยเกิดขึ้นได้ พวกเขาก็สามารถใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันได้เช่นกัน
“คำพูดของนาย ลองถามเธอดูสิว่าเธอเห็นด้วยหรือเปล่า? เมื่อครู่นี้เธอก็พูดออกมาแล้ว เธอไม่มีความคิดอื่นใดนอกจากความแค้น หรือว่านายคิดอยากจะจุดความสัมพันธ์พวกนั้นขึ้นมาใหม่อย่างนั้นเหรอ? แต่ทุกอย่างก็ขึ้นอยู่กับอีกฝ่ายด้วยนะว่าต้องการหรือเปล่า” เหลียวเว่ยยังคงนั่งอยู่ที่พื้น ตอนนี้เธอได้แต่นั่งโดยไม่ได้ลุกขึ้นไปไหน
