“เธอยังมีพ่อมีแม่อยู่นะ ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย” อันโหรวเริ่มทนไม่ไหว จึงพูดออกไป ไม่รู้ทำไมเธอถึงกลายเป็นคนบ้าขนาดนี้
“หุบปากไปซะ!” เหลียวเว่ยถลึงตาพลางจ้องไปที่เธอ “เธอควรจะหนีไปให้ไกล ๆ จะดีกว่า ไม่อย่างนั้นฉันจะเอามีดแทงเธอ ไม่ปล่อยเธอไปแน่ ๆ”
“เหอะ” อันโหรวยิ้มออกมาอย่างเย็นชา “ฉันคิดว่าตรรกะความคิดของเธอน่าจะมีปัญหานะ ถึงขนาดไปหาคนมาขับรถชนลูกของฉันได้ ทำไมเธอถึงได้กลายเป็นคนที่หยิ่งผยองและกล้ามาเผชิญหน้ากับฉันแบบนี้กัน? คิดเหรอว่าเธอถือมีดต่อหน้าฉันแล้วฉันจะกลัวเธอ”
เหลียวเว่ยจ้องไปที่ใบหน้าของอันโหรว ก่อนจะเอนตัวไปหยิบมีดที่โอวหยางลี่กำลังเหยียบมันอยู่ แต่ก็ถูกเขาผลักจนตัวของเธอนั้นล้มลงไปกับพื้น
“โอวหยางลี่ นายยังคิดอีกเหรอว่านายจะเอาชนะใจเธอได้ด้วยการทำกับฉันแบบนี้ ฉันดูนายที่ฝันเฟื่องแบบนี้แล้ว ตลอดชั่วชีวิตนี้อันโหรวไม่มีทางจะมาอยู่กับนายแน่ ๆ ลูกของฉันไม่มีอีกแล้ว ครอบครัวก็ล้มละลาย ฉันไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ต่อให้นายคิดจะผลักฉันไปถึงขอบสุดของนรก ฉันก็จะลากพวกนายไปด้วย!”
“ไร้เหตุผลสิ้นดี!” อันโหรวมองไปที่เธออย่างเย็นชา
