“ในใจเธอจะโกรธฉันมากแค่ไหนก็ช่าง แต่เธอเอามีดมาแบบนี้คิดจะทำอะไร? คิดจะฆ่าใคร? ครั้งที่แล้วไม่ใช่ว่าเคยให้บทเรียนกับเธอไปแล้วงั้นเหรอ?” โอวหยางลี่มองไปที่เธอ ไม่อยากจะคิดภาพเหตุการณ์ ถ้าหากวันนี้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น มีหวังได้เปลี่ยนเป็นห้องสมรภูมิเลือดแน่ ๆ
ก่อนหน้านั้นเขาเคยเห็นผู้คนมาตั้งมากมาย แต่ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่คนตรงหน้ากลายเป็นคนที่ไร้เหตุผลแบบนี้
“ก็ได้! ถ้าหากนายมีเมตตาก็อย่าคิดออกไปเชียว ฉันจะหยิบมีดนั้นมาแทงที่นาย โอเคไหม? หลังจากนั้นก็แทงเธอจนตายไปเลย ฉันจะยอมติดคุกไปตลอดชีวิต! ไม่ว่ายังไงก็ตาม ตอนนี้ฉันก็ไม่มีอะไรต้องมานั่งกังวลใจอีกแล้ว” เหลียวเว่ยเอียงหน้าหันไปมองโอวหยางลี่ ผู้ชายที่เธอรักจนสุดหัวใจ แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นศัตรูที่ราวกับเกลียดกันมาตั้งแต่ชาติปางก่อน
ทำไมกันนะ ทำไมหัวใจของเธอถึงได้เจ็บ เจ็บถึงขนาดนี้กัน
ตอนนี้ราวกับว่าหัวใจดวงน้อย ๆ ของเธอมีม้าที่วิ่งออกมาเป็นห้าสาย ต่อให้ต้องถูกประหารชีวิตด้วยเครื่องลงทัณฑ์ มีดแต่ละมีดก็จบเพียงแค่ครั้งเดียว
