“ขอโทษทีนะ เมื่อกี้สติฉันเลอะเลือนนิดหน่อย!” เกาเซินมองเธออย่างขอโทษ “งั้นฉันเองก็คงไม่รบกวนพวกเธอแล้ว!”
จิ่งเป่ยเฉินแทบไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองตอนที่เขาเดินจากไป เพราะสายตาจับจ้องอยู่ที่อันโหรวที่ถือช่อดอกไม้อยู่
เธอเอาช่อดอกไม้ในมือไปวางลง ก่อนจะหันมาหาเขา สบตากับเขาเข้าอย่างจัง
“ครั้งก่อนที่นายถามถึงไง ผู้กำกับหน้าใหม่โฆษณาล่าสุดของผลิตภัณฑ์หยก เป็นเขานี่แหละ” เธออธิบายอย่างกระตือรือร้น
“เป็นเพื่อนที่ดีทั่ว ๆ ไปแค่นั้นเอง แค่ทำงานร่วมกันก็อาจจะเป็นโชคชะตา” เธอและเกาเซินไม่ได้มีอะไรเกินเลย จึงไม่อยากจะพูดเยอะ
“โชคชะตา……” จิ่งเป่ยเฉินพูดสองคำนี้ออกมา ทำไมฟังดูแล้วรู้สึกแปลก ๆ
“พวกเราไม่มีอะไรจริง ๆ นายแค่คิดไปไกลเกิน จินตนาการของนายเองทั้งนั้น!” เธอหยิบคอมพิวเตอร์ขึ้นมาเพื่อเริ่มทำงาน
จิ่งเป่ยเฉินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยพลางมองเธอที่ดูเฉยเมย โหรวโหรวมีเพียงแค่เขา จะมีผู้ชายคนอื่นได้ยังไง
