วันรุ่งขึ้น ขณะที่อันโหรวจะกลับไปเตรียมทำซุปให้กับหยางหยางและหน่วนหน่วน ก็ได้บังเอิญเจอกับโอวหยางลี่ที่ชั้นล่างอีกครั้ง ในมือของเขาถือช่อดอกกุหลาบสีแดง สีหน้าดูยิ้มแย้ม เขามองมาที่เธอราวกับไม่เห็นจิ่งเป่ยเฉินที่อยู่ด้านข้าง
“ฉันเริ่มคิด ๆ ดูแล้วกับคำพูดเมื่อวานว่าจะเริ่มตอนไหนดี” เมื่อโอวหยางลี่เดินเข้ามา จิ่งเป่ยเฉินก็เอ่ยปากขึ้นทันที
โอวหยางลี่หยุดหนึ่งก้าว ก่อนจะยื่นช่อดอกกุหลาบในมือให้อันโหรว “โหรวโหรวสำหรับเธอ”
อันโหรวยื่นมือไปรับมา ใบหน้าที่สวยงามนั้นเผยรอยยิ้มที่เย็นชา “ขอบใจนายมากเลยนะ!”
โอวหยางลี่มองจิ่งเป่ยเฉินอย่างลำพองใจ โหรวโหรวของเธอนั้นรับช่อดอกกุหลาบของเขา แบบนี้ก็ต้องยอมรับเขาด้วยอย่างแน่นอน
อันโหรวเดินตรงไปที่ถังขยะ ดอกไม้ที่อยู่ในมือมีความโค้งงออย่างสวยงาม แต่กลับถูกเธอทิ้งมันลงไปในถังขยะ
เธอปัดมือของตัวเองราวกับขยะแขยงซะมากมาย “จัดการเรียบร้อยแล้ว ยังมีเรื่องอื่นอีกไหม?”
“อันโหรว เธอ……..”
ของที่เขาส่งให้เธอ ทำไมถึงถูกเธอทิ้งลงถังขยะไปแบบนั้น!
ของที่ทิ้งไปนั้นไม่ใช่แค่ช่อดอกไม้ แต่เป็นหัวใจของเขาต่างหาก!
หัวใจที่ปฏิบัติต่อเธออย่างจริงใจ!
