จิ่งเป่ยเฉินหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาอย่างอ่อนโยน ก่อนจะเช็ดไปที่มือขาว ๆ ของเธออย่างเบามือ ทำเหมือนว่าโอวหยางลี่ไม่ได้อยู่ตรงนั้น
“พวกนาย…….” โอวหยางลี่มองดูท่าทางของพวกเขาทั้งสองคน ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาราวกับเปลวเพลิง จากนั้นจึงหมุนตัวหันหลังเดินออกไปโดยไม่คิดจะไปดูเหอเหมียว คิดเพียงแต่ว่าต้องออกไปจากโรงพยาบาลแห่งนี้ในทันที
“ไปกันเถอะ!” จิ่งเป่ยเฉินโอบเอวเธอและพาเดินออกไปจากโรงพยาบาล
หลายวันผ่านไป พวกถังซั่วก็ได้มาเยี่ยมหยางหยางและหน่วนหน่วน จิตใจของพวกเขานั้นดีขึ้นมากแล้ว
เพียงแต่ว่ายังหาเหลียวเว่ยไม่เจอ ดูเหมือนว่าเธอจะหลบหนีได้เป็นอย่างดี
นั่นคงเพราะเตรียมแผนการหลบหนีไว้นานแล้วแน่ ๆ
วันนี้ที่บริษัทมีเรื่องสำคัญ จิ่งเป่ยเฉินจึงต้องเข้าบริษัทและตอนนี้ก็ยังไม่กลับมา
เธอกลับบ้านไปทำซุปและถือกระติกเก็บความร้อนสองอันเข้าไปที่แผนกผู้ป่วย ลิฟต์ที่ยังคงอยู่ชั้นเจ็ดค่อย ๆ ลงมาทีละชั้น เธอเหลือบมองบันไดอย่างไม่ได้ตั้งใจ แต่กลับเห็นเงาของแมวผ่านไป
นั่นมันเหมือนเหลียวเว่ย!
เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?
หรือว่าครั้งก่อนไม่ได้ทำให้หน่วนหน่วนกับหยางหยาง…..
ครั้งนี้เลยแอบเข้ามาที่โรงพยาบาล?
