เมื่อได้ยินสองคำนี้ อันโหรวก็เอนหลังพิงตัวเขาทันที ทำท่าราวกับหมดเรี่ยวแรง เธอคิดอยู่แล้วว่ามันอาจจะเป็นไปได้ แต่ไม่คิดเลยว่ามันจะกลายเป็นความจริง
“มันน่าดูถูกจริง ๆ ………” เธอพูดด้วยคำพูดที่เย็นชา “ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน?”
“ฉีเซิ่งเทียนบอกว่าออกจากประเทศไปแล้ว ตอนนี้กำลังตามหาอยู่” ต่อให้ไปไกลสุดขอบฟ้า เขาก็จะจับตัวเธอกลับมาให้ได้
อันโหรวลุกขึ้นยืน ก่อนจะเดินไปมาระหว่างสองเตียงผู้ป่วย เธอมองไปที่ใบหน้าของหยางหยางและหน่วนหน่วนที่กำลังหลับสนิท ภายในใจเธอก็รู้สึกราวมีเลือดไหลรินออกมา
ความเจ็บปวดที่ไม่รู้จะอธิบายยังไงเกิดขึ้นอย่างช้า ๆ มันรู้สึกเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าร่างกายของเธอได้รับบาดเจ็บเสียอีก
เหลียวเว่ยนี่ช่างน่ารังเกียจจริง ๆ
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่จิ่งเป่ยเฉินเดินมาข้างหลังของเธอ ก่อนจะโอบกอดเธอด้วยท่าทางที่เงียบสงบ ทุกอย่างล้วนแล้วเกิดขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบ
อันโหรวคิดอยากจะทำอาหารด้วยตัวเองเพื่อให้หยางหยางกับหน่วนหน่วนได้กิน เธอกับจิ่งเป่ยเฉินจึงออกไปก่อน โดยมีหมอและพยาบาลคอยเฝ้า พร้อมกับบอดี้การ์ดที่อยู่เฝ้าตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง พวกเขาจึงเบาใจขึ้นเยอะ
