เมื่อออกจากแผนกผู้ป่วยในด้วยลิฟต์ไป ตัวของเธอก็ถูกจิ่งเป่ยเฉินจับเอาไว้แน่น ลมเย็น ๆ พัดผ่านไปเพราะหิมะเพิ่งตกกลับไม่ได้มีผลอะไรกับเธอเลยแม้แต่น้อย
“โหรวโหรว!”
อันโหรวเงยหน้าขึ้นไปมอง ดวงตาของโอวหยางลี่ก็พลันส่องเป็นประกาย ก่อนจะก้าวเท้าเดินเข้ามาหาพวกเขา ขณะที่เฉาลี่เฟยซึ่งไม่ได้เห็นหน้ามานานก็เดินเคียงข้างมาด้วยกัน
“ขอโทษด้วย พวกเราไม่มีอะไรต้องพูด!” อันโหรวไม่อยากจะมาเสียเวลากับเขาที่นี่ เธอคิดอยากจะให้หยางหยางกับหน่วนหน่วนที่ฟื้นมาได้กินอาหารที่เธอทำ
ดวงตาจิ่งเป่ยเฉินเผยไอเย็นออกมา ก่อนจะยิ้มจาง ๆ แต่แฝงไปด้วยความเย็นชา และพูดออกไปว่า “ประธานโอวหยางดูท่าคุณจะยังไม่รู้สินะว่าอะไรที่เรียกว่าความแตกต่างของสถานะกันและกัน คุณเรียกภรรยาของผมอย่างใกล้ชิดแบบนี้ แสดงว่าคุณคงไม่เห็นผมอยู่ในสายตาเลย?”
โอวหยางลี่มองไปที่ดวงตาของจิ่งเป่ยเฉินอย่างเย็นชา ก่อนจะหยุดก้าวเท้าและมองดูอันโหรว เขาไม่เคยได้มองโหรวโหรวในช่วงที่เธออ่อนโยนเลยสักครั้ง
