คนตรงหน้ายังคงเป็นประธานจิ่งที่มีทั้งขั้วขาวและขั้วดำ ความแข็งแกร่งของเขานั้น ตัวของเขาเองเทียบไม่ติดเลยสักนิด แต่สำหรับตัวเขากับโหรวโหรวที่เป็นคู่รักตั้งแต่วัยเด็กมาตั้งสิบปี คนตรงหน้ามีหรือจะมาเทียบกับเขาได้?
พวกเขาต่างหากที่เป็นคู่ครองที่ดีที่สุด
“โหรวโหรว เธอไม่สบายเหรอถึงได้มาอยู่ที่นี่?” โอวหยางลี่ไม่กล้าเดินเข้าไปข้างหน้า ทำเพียงส่งสายตาที่ห่วงใยไปที่โหรวโหรวแทน ราวกับว่าเป็นห่วงอย่างสุดซึ้ง
“ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับนายหรอก! ตอนนี้ฉันไม่อยากเห็นหน้านาย ช่วยอย่ามาปรากฏตัวต่อหน้าฉันอีกละกัน ไม่อย่างนั้นฉันก็ไม่รับรองนะว่าจะทำอะไรที่รุนแรงหรือเปล่า อีกอย่างมีจิ่งเป่ยเฉินอยู่ข้างฉันแบบนี้ นายลองดูหน่อยก็ได้ ถ้าหากคิดทำอะไรขึ้นมาละก็ ไม่ต้องคิดเรื่องกลุ่มโอวหยางกรุ๊ปจะหายไปจากเมือง A หรอก มันจะถูกลบออกไปจากประวัติศาสตร์เลยต่างหาก เพราะงั้นอยู่ให้ห่างฉันซะ!” เธอแค่อยากจะกลับไปบ้านเพื่อทำอาหารและซุปร้อน ๆ เธอไม่คิดอยากจะมาเจอคนคนนี้เลยด้วยซ้ำ
