“ฉันก็คิดว่าดีเหมือนกันนะ แต่ทำร้ายคนไม่ดีเท่าไรหรอก อย่าลืมให้คนที่อยู่ข้างในออกมาก่อนละกัน” อันโหรวตอนนี้ไม่ได้รู้สึกใด ๆ กับพวกเขาอีกต่อไป
หยางหยางกับหน่วนหน่วนที่เกิดเรื่องขึ้นก็ทำให้เธอทุกข์ทรมานมากพออยู่แล้ว
โอวหยางลี่ที่ได้ฟังคำพูดของเธอก็ยืนอึ้งอยู่เงียบ ๆ
โหรวโหรวของเขากลายเป็นคนที่โหดร้ายกับเขาแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่มีทาง!
เฉาลี่เฟยเองก็เหมือนกัน ตอนนี้เธอยืนอยู่ตรงนี้ราวกับคนที่โง่เขลา มีคนพูดถึงเรื่องระเบิดอยู่ตรงหน้าเธอออกมาโต้ง ๆ แต่เธอกลับทำอะไรไม่ได้เลย
นี่มันไม่มีความยุติธรรมเลยสักนิด!
จิ่งเป่ยเฉินเป็นปีศาจ! เป็นปีศาจที่ไม่อาจแตะต้องได้!
“โหรวโหรว ฉันรู้ว่าเธอกำลังล้อเล่น เธอมีนิสัยอ่อนโยนและจิตใจดีขนาดนั้นคงไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้นแน่ ๆ ฉันจะให้เธอไปก็ได้ เธอมีธุระสินะ ไปทำธุระของเธอก่อนก็ได้” โอวหยางลี่รีบเดินถอยไปด้านข้างทันที เมื่อครู่ที่พูดไปแบบนี้ จิ่งเป่ยเฉินคงไม่คิดจะทำอะไรแน่ ๆ
อันโหรวขี้เกียจเกินไปที่จะมองพวกเขา ก่อนจะเดินออกไปพร้อมกับจิ่งเป่ยเฉิน
