ภายในลิฟต์ เฉาลี่เฟยก็ยังคงสั่งสอนเขาต่อ
“ลี่เอ๋อร์ ลูกฟังแม่ดี ๆ นะ ถึงเหอเหมียวจะมีศักดิ์ไม่เทียบเท่ากับตัวลูก แต่เธอก็อุ้มลูกของลูกอยู่นะ ในท้องของเธอมีเชื้อสายของพวกเราตระกูลโอวหยาง ลูกคงไม่คิดจะปล่อยให้เชื้อสายของลูกต้องไปเร่ร่อนอยู่ข้างนอกใช่ไหม? ลูกคิดอยากจะไปหาคนไหนที่ด้านนอกก็ได้ทั้งนั้น แต่อย่างน้อยทะเบียนสมรสต้องมีนะ ต่อให้ถึงตอนนั้นจริง ๆ เมื่อแต่งไปแล้วค่อยหย่าก็ได้! อย่างน้อยหลานก็ต้องมีหน้ามีตาบ้าง!”
“หลานแบบนั้นถ้าแม่อยากได้ก็เก็บไว้เถอะ แต่เรื่องแต่งงานผมให้ไม่ได้!” เขาเพิ่งจะหย่ามาด้วยซ้ำ แล้วจะให้หย่าเร็ว ๆ นี้อีกคงไม่มีทางแน่ ๆ
“ลี่เอ๋อร์!” เฉาลี่เฟยตะโกนออกมา “ฉันบอกแกกี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้วว่าไม่อนุญาตให้แต่งงานกับคนแซ่อันเป็นอันขาด”
“ผมรู้แล้ว แต่แล้วยังไง?” โอวหยางลี่มองเธอด้วยสีหน้าที่ไม่สนใจ “เป็นเพราะเรื่องก่อนหน้านั้นที่เกิดขึ้นกับตระกูลอัน เลยทำให้โหรวโหรวทำกับผมแบบนี้ หลังจากนี้ผมจะทำดีกับเธอ เพื่อที่อย่างน้อยจะได้ชดเชยความผิดพลาดที่พวกเราทำกับตระกูลอันไว้!”
